رو برویت می نشینم دریا وار

بگو بگو

یرایم بگو کوه...

آنقدر می رقصم در شیشه ای ات

که سرخ پوستان فرار کنند

و می رقصم و می رقصم

اندلس را فتح می کنم

تا کوک کنم سازم را

به کوک چشمانت

و می خوانم و می خوانم

از رقص به ساز، از ساز به شعر

می خوانم، می گریم، می خوانم

ارغنون ساز فلک راهزن اهل دل است...

در تو    در من

و در چشمان زنی که آبشار را به هرزه گی می کشانَد

ما تَزال بقایا هیکلٌ مُتَهَدّمٌ مهجور

که برهماییان به عزای صلیب نشسته اند

و

بودا گوساله ی طلا را دار میزند

در تو   در من

ودر خشت های رنگ پریده ی دیوار

شاعران نت ها را به جنگ جهانی می فرستند

کانُها اصوات خارجة مِن  میلیون حنجرةٍ فی حاله الحَشرَجة

شاید بوته ها ببارند   درختان پرواز کنند

در چشمان زنی که کوه را سلاخی می کند

وکم تَمَنَّیتُ آنئذٍ لو کنتَ لی خُفَة العَنزة...

چشمانت را که صدا می زنم

به پارسی نه به عربی نه وبی هیچ زبانی نامت را گنگ می زنم

به بابلی می گویمت

ایشتار من ایشتار

وچقدریتیم می شود شعر  مادرش که سرِ زا می میرد

و من با هزارجنین ناقص که به قبرستان ریخته ام

نامت را نمی توانم، گنگ میزنم

به زبان اول جهان

به زبان مشترک همه

به زبان مردگان می گویمت

به سکوت

گیلگمش نطفه اش را به قبرستان ریخته

ایشتار من...

سمفونیی می شود

که مردگان را با صور چشمانت به هلهله می نشاند

آنگاه که ضرب پستانهایت را میگیرم

ضربان قلب شهر از تکاپو می ایستد

و قلب من است که فریاد سر بر می آورد

مقدس ترین سرود آزادی را

که با نور بر نوک پستانهایت نوشته اند

انجیل         

تورات

و  

قرآن را...